27η Ιανουαρίου: Διεθνής Ημέρα μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος από το ναζιστικό καθεστώς

 

Η ορχήστρα έπαιζε, ενώ οι Εβραίοι οδηγούνταν στα κρεματόρια. Τελευταίος εκτελέστηκε ο εβραίος που έπαιζε βιολί. Η ιστορία του «Dance me to the end of Love», του Λέοναρντ Κοέν

http://www.mixanitouxronou.com.cy/stiles/rok-istories/i-orchistra-epeze-eno-i-evrei-odigountan-sta-krematoria-telefteos-ektelestike-o-evreos-pou-epeze-violi-i-istoria-tou-dance-me-to-the-end-of-love-tou-leonarnt-koen/

Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας 

28η Οκτωβρίου 2020: Η συνείδηση της ανθρωπότητας είναι μία: ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΠΟΛΕΜΟΣ-ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

 Αγαπητέ μαθητή, αγαπητή μαθήτρια,

Η 28η Οκτωβρίου δεν είναι ένα μνημόσυνο, ούτε μια ακόμα πληκτική επέτειος, ως ευκαιρία απόδρασης από το σχολείο για βόλτα με την παρέα. Ο εορτασμός μιας τέτοιας μέρας που συμπυκνώνει τη νίκη των λαών απέναντι στο τέρας του φασισμού, μπορεί να αποκτήσει νόημα μόνο αν αποτελέσει αφορμή για περίσκεψη και γόνιμο προβληματισμό με ρεαλισμό, θάρρος και αντικειμενικότητα. Κι αυτό γιατί η Ιστορία μπορεί, αν οι λαοί δεν πάρουν μαθήματα απ' αυτήν, να επαναληφθεί. Κι όπως φαίνεται οι σύγχρονες κοινωνίες δεν έχουν ξεμπερδέψει ούτε με τον πόλεμο ούτε και με το φασισμό.

Με τη λήξη του Α΄ παγκοσμίου πολέμου τα δυτικά κράτη αντιμετωπίζουν προβλήματα που οφείλονται στον πόλεμο και την οικονομική κρίση. Οι δημοκρατίες απειλούνται από ένα νέο κίνημα που επιδιώκει να παρασύρει τα δυσαρεστημένα από τη φτώχεια και την ανεργία πλήθη και να τα στρέψει εναντίον των δημοκρατικών καθεστώτων, το φασισμό. Ο φασισμός είναι ένα ολοκληρωτικό καθεστώς με ιδεολογία που κηρύσσει την υποταγή του ατόμου στο κράτος, την τυφλή πίστη στον ηγέτη, την εθνικιστική ανωτερότητα ενός λαού και την επιθετική επέκταση απέναντι σε άλλους λαούς, κηρύσσει δηλαδή τον πόλεμο.         

Στην Ιταλία οι φασίστες ξεκίνησαν την άνοδό τους ως μπράβοι στην υπηρεσία των γαιοκτημόνων, που έβλεπαν με τρόμο τους χωρικούς να ζητάνε την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών τους, αλλά και των βιομηχάνων που έβλεπαν ανήσυχοι τους εργάτες τους να ζητούν πιο δίκαιη μεταχείριση. Στη Γερμανία η εξουσία παραδόθηκε στους φασίστες και στο ναζιστικό κόμμα του Χίτλερ σε μια εποχή μαζικής ανεργίας μετά την οικονομική κρίση του 1929 και ο φασισμός είχε πιο ριζοσπαστικό χαρακτήρα. Ο ναζισμός δεν ήταν ένα καπρίτσιο της Ιστορίας, ούτε δημιούργημα ενός τρελού που αιματοκύλισε την Ευρώπη, όπως θέλουν μερικοί να παρουσιάζουν το Χίτλερ. Δεν ήταν ο Χίτλερ ένας τρελός. Δε θα ήταν τόσο αφελείς άλλωστε εταιρείες-μεγαθήρια σαν τη Ford, την IBM, τη General Motors ή τη Siemens, ώστε να δίνουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια σε έναν τρελό και να  χρηματοδοτούν το κόμμα του. Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, αυτές οι εταιρείες χρηματοδοτούσαν τους Ναζί, αφού η μεγαλύτερη υπηρεσία του φασισμού προς τους οικονομικά ισχυρούς, ήταν να τσακίζει τους εργάτες και τους κομμουνιστές που διεκδικούσαν ισότητα και δικαιοσύνη και να διαλύει τα ανεξάρτητα συνδικάτα, πνίγοντας στο αίμα κάθε αντίσταση. Αλλά και οι πόλεμοι δε γίνονται από τρέλα ούτε από ψυχοπάθεια. Αντίθετα, γίνονται για το μοίρασμα των αγορών ανάμεσα στους ισχυρούς της γης και στα κράτη που τους στηρίζουν. Ο Χίτλερ ήταν ένα πρόσωπο που παρουσιάστηκε μια καίρια ιστορική στιγμή του μεσοπολέμου, σε μια αποδυναμωμένη από οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδα Γερμανία, παριστάνοντας το σωτήρα του λαού, το Μεσσία που θα έδινε στο γερμανικό λαό την πολυπόθητη διέξοδοαπό τα προβλήματα που τον συνέθλιβαν.

Με ποια συνθήματα όμως, ο Χίτλερ συγκίνησε και κατάφερε να πείσει το λαό να του δώσει την εξουσία; Πώς γοήτευσε τις μάζες και τις έθεσε στην υπηρεσία του;

Ο Χίτλερ το πρώτο που έκανε ήταν να τα βάλει με τη Δύση γενικά, με την Αγγλία και την Αμερική ιδιαίτερα. Ιμπεριαλιστικές τις ανέβαζε, ιμπεριαλιστικές τις κατέβαζε, λες και δεν ήταν ο ίδιος εκπρόσωπος των ισχυρών της τότε Γερμανίας. “Κάτω το κεφάλαιο», βροντοφώναζε για να κερδίσει τους εργάτες. Μέχρι και τη σημαία του, τη σβάστικα με τον αγκυλωτό σταυρό στη μέση, τη χρωμάτισε κόκκινη για να τους πάρει με το μέρος του. Ακόμα και το κόμμα του το ονόμασε εθνικοσοσιαλιστικό, για να θυμίζει στους εργαζομένους τα σοσιαλιστικά ιδεώδη. Όσο όμως κι αν παρίστανε το μεγάλο εχθρό του συστήματος, όσο κι αν έκανε τον αντικαπιταλιστή, δεν έπαυε να είναι ο πιο ισχυρός εκπρόσωπος των οικονομικά δυνατών στη χώρα του.  Καλλιέργησε στα μυαλά των συμπολιτών του το μίσος και την απέχθεια για τους άλλους λαούς μέσω της δήθεν ανωτερότητας της γερμανικής φυλής. Ήταν δηλαδή ένας κλασικός ρατσιστής. Πρόβαλλε συνεχώς τη ρατσιστική θεωρία του "ζωτικού χώρου", ότι δηλαδή τα σύνορα της χώρας του ήταν μικρά για έναν τόσο σπουδαίο λαό όπως ο δικός του. Διακήρυττε πως ο δικός τους πολιτισμός είναι ανώτερος από τον πολιτισμό όλων των άλλων εθνών, και επομένως όλα τα έθνη όφειλαν να υποκλίνονται μπροστά στο γερμανικό μεγαλείο. Κατά τη δική του άποψη, όλοι οι άλλοι λαοί "χρωστούσαν" στη Γερμανία πολιτισμό και παγκόσμια αναγνώριση. Ενοχοποίησε τους Εβραίους για όλα τα δεινά της Γερμανίας και τους οδήγησε στο ολοκαύτωμα, τη μεγαλύτερη γενοκτονία της σύγχρονης ιστορίας.

Στην Ελλάδα την ίδια εποχή επικρατούσε δικτατορία με τον Μεταξά, η οποία μιμούνταν τα φασιστικά καθεστώτα, αν και ο Μεταξάς ήταν μεγάλος θαυμαστής του Χίτλερ και όχι τόσο του Μουσολίνι. Ο βασιλιάς Γεώργιος τον είχε τοποθετήσει για να προωθεί τα οικονομικά συμφέροντα της Αγγλίας, η οποία ήταν ήδη σε πόλεμο με την Ιταλία για τις αποικίες. Επομένως το ελληνικό κράτος βρισκόταν στην σφαίρα επιρροής της Αγγλίας και δε θα μπορούσε να συμμαχήσει με έναν αντίπαλό της. Έτσι, όταν η φασιστική Ιταλία ζήτησε από την Ελλάδα να περάσουν ελεύθερα τα στρατεύματά της και να της παραχωρήσει τα λιμάνια και τα αεροδρόμια που τα χρειαζόταν για τον ανεφοδιασμό του Ιταλικού στρατού στη Βόρεια Αφρική, ο Μεταξάς απάντησε με τη γαλλική φράση: «λοιπόν, έχουμε πόλεμο».

Το μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού λαού ωστόσο, πίστεψε στη δική του δύναμη, τότε που κάποιοι του έλεγαν ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα, ότι ο εχθρός είναι υπέρτερος. Και σήκωσε στους ώμους του το βάρος του αντιφασιστικού αγώνα γράφοντας το αλβανικό έπος. Χιλιάδες εθελοντές, ακόμη και φυλακισμένοι του μεταξικού καθεστώτος έφυγαν στρατιώτες στα βουνά της Αλβανίας για να πολεμήσουν σε απάνθρωπες συνθήκες κακουχίας και εξαθλίωσης. Κατόπιν ο λαός οργανώθηκε στο ΕΑΜ, έφτιαξε δικό του στρατό, τον ΕΛΑΣ, οι νέοι οργανώθηκαν την ΕΠΟΝ, αγωνίστηκαν για έναν δίκαιο κόσμο και κατάφεραν αυτό που πολλοί τότε θεωρούσαν αδύνατο. Να τα βάλουν με έναν ισχυρότερο αντίπαλο και να τον νικήσουν. Έτσι σώθηκαν χιλιάδες άνθρωποι από την πείνα και χάρη στους αγώνες εμποδίστηκε η επιστράτευση χιλιάδων Ελλήνων εργατών στα ναζιστικά κάτεργα της Γερμανίας.

Θα έχετε ακούσει βέβαια ότι εμείς οι Έλληνες δεν μπορούμε να είμαστε φασίστες, ότι έχουμε ανοσία στο μικρόβιο του φασισμού, αφού έχουμε ζήσει την Κατοχή κι έχουμε υποφέρει τόσο από τη φασιστική βία. Να μην ξεχνάμε, όμως, ότι στην Κατοχή ήταν χιλιάδες και οι Έλληνες που συνεργάστηκαν με τον κατακτητή, που απέκτησαν τεράστιο πλούτο ως μαυραγορίτες πουλώντας στους πεινασμένους ένα σακί αλεύρι με αντίτιμο ολόκληρα σπίτια, χωράφια και κοσμήματα. Να μην ξεχνάμε τα διαβόητα Τάγματα Ασφαλείας που πολεμούσαν με γερμανικές στολές πλάι στους Γερμανούς κι ενάντια στους αντάρτες της Αντίστασης, που κατέδιδαν αντιφασίστες αγωνιστές στους Ναζί, που έδιναν όρκο ιερής υποταγής στον Χίτλερ και που χαρακτηρίστηκαν προδότες απ’ όλες τις πολιτικές δυνάμεις και από τους Άγγλους μετά την απελευθέρωση. Είναι η μελανή σελίδα της σύγχρονης ιστορίας που δεν έπαψε κατά καιρούς να βρίσκει νοσταλγούς μέχρι και σήμερα, σε νεοναζιστικά εγκληματικά μορφώματα, όπως αυτό της Χρυσής Αυγής που πρόσφατα καταδικάστηκε στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας και της δικαιοσύνης.

Ο φασισμός είναι ύπουλος και κάθε στιγμή μπορεί να είναι δίπλα μας και να μας χτυπάει την πόρτα. Δεν είναι κάτι που εκδηλώνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Προετοιμάζει τις συνειδήσεις με μεθοδικό τρόπο, έτσι που χωρίς να το καταλάβει, ένας λαός βρίσκεται να παλεύει με λύσσα για να εξοντώσει το γείτονά του. Δεν είναι και πολύ δύσκολο για ένα λαό εξαντλημένο από την ανέχεια και απογοητευμένο από την πολιτική και τους πολιτικούς να πέσει στα νύχια ενός επιτήδειου φασίστα. Ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε: πώς θα ήταν  αλήθεια ο κόσμος σήμερα αν στον Β΄ Παγκόσμιο είχε νικήσει ο φασισμός;

Πρώτα πρώτα, θα ήταν ένας κόσμος ακόμα πιο βάρβαρος απ’ αυτόν που υπάρχει σήμερα. Αρκεί να σκεφτούμε πώς φέρονταν οι ναζί στις χώρες που βρίσκονταν υπό την κατοχή τους. Δεν χρειάζεται να κατάγεται κάποιος από το Δίστομο, τη Βιάννο ή τα Καλάβρυτα για να ‘χει ακούσει ιστορίες φρίκης από την Κατοχή. Φτάνει να δει έναν χάρτη με τα καμένα από τους ναζί ελληνικά χωριά. Στα χωριά που τους αντιστάθηκαν, σε αντίποινα, εκτελούσαν όλους τους άντρες. Από τα 5 εκατομμύρια αιχμαλώτους Ρώσους που συνέλαβαν οι Γερμανοί, επέζησαν μόνο τα 2 εκατομμύρια. 55 εκατομμύρια θύματα σε όλο τον κόσμο μετρά ο β΄ παγκόσμιος πόλεμος. Οι φασίστες λάτρευαν τον πόλεμο και αποθέωναν τη βία. Όταν διέπρατταν θηριωδίες και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας βρίσκονταν στο στοιχείο τους. Για πρώτη φορά στην ιστορία επιχειρήθηκε συνειδητά η εξόντωση ενός ολόκληρου λαού, εκατομμυρίων ανθρώπων απλώς και μόνο επειδή ήταν Εβραίοι και μάλιστα με τη βοήθεια της επιστήμης και της τεχνολογίας. Σε πλήρη ηρεμία, με κανονικές γραφειοκρατικές διαδικασίες και με βιομηχανική οργάνωση, εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώνονταν επειδή οι ναζί είχαν αποφασίσει ότι δεν είχαν δικαίωμα να ζουν. Καταλαβαίνετε τώρα, γιατί η ναζιστική ιδεολογία αποκαλείται εγκληματική.

Αν είχε νικήσει ο φασισμός, ο κόσμος θα ήταν ακόμα πιο σκληρός απ’ ό,τι σήμερα. Θα επικρατούσε απόλυτα ο νόμος της ζούγκλας, το δίκαιο του ισχυρότερου. Οι φασίστες λάτρευαν τη δύναμη κι αυτό που ήθελαν ήταν να τους φοβούνται. Οι αδύναμοι προορίζονταν για τον Καιάδα: στη ναζιστική Γερμανία δεν υπήρχε θέση για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, αυτά στειρώνονταν ή εξοντώνονταν. Θα ήταν ένας κόσμος πιο απάνθρωπος, αν είχαν νικήσει οι ναζί. Γι’ αυτούς δεν υπήρχε η έννοια της ανθρωπότητας: υπήρχαν μόνο φυλές, ανώτερες και κατώτερες, σε αιώνια πάλη μεταξύ τους, και θεωρούσαν απολύτως θεμιτό οι ανώτερες να υποδουλώσουν ή να εξοντώσουν τις κατώτερες φυλές.

Σ’ έναν φασιστικό κόσμο η δουλεία θα επανερχόταν, επίσημα ή ανεπίσημα. Κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου στην πολεμική βιομηχανία της ναζιστικής Γερμανίας δούλευαν σαν σκλάβοι αιχμάλωτοι ή άμαχοι που τους μετέφεραν με τη βία από κατεχόμενες χώρες.

Ένας κόσμος στον οποίο θα είχαν νικήσει οι φασίστες θα ήταν λιγότερο ελεύθερος, λιγότερο ανεκτικός, πιο μισαλλόδοξος. Πόσο ελεύθερος είσαι όταν φοβάσαι ανά πάσα στιγμή για τη σωματική σου ακεραιότητα; Πόσο ελεύθερος είσαι όταν δεν μπορείς να μιλήσεις, γιατί ό,τι θα πεις θα φτάσει στα αυτιά της μυστικής αστυνομίας, της Γκεστάπο, και θα σε κλείσουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης; Πόσο ελεύθερος είναι ένας κόσμος στον οποίο έχει επιστρέψει η δουλεία ως θεσμός, η σκλαβιά; Στον οποίο θα κυριαρχούσαν η ρουφιανιά, η καχυποψία, ο φόβος; Στον οποίο με συνοπτικές διαδικασίες θα κλείνονταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης κομμουνιστές και σοσιαλιστές, Εβραίοι και Τσιγγάνοι, ομοφυλόφιλοι και απεργοί;

Ένας φασιστικός κόσμος, τέλος, θα ήταν ένας κόσμος λιγότερο ορθολογικός, λιγότερο διαφωτισμένος. Θα έχετε ακούσει για το κάψιμο από τους ναζί των βιβλίων που δεν τους άρεσαν. Γι’ αυτούς η εθνικότητα του επιστήμονα ήταν πιο σημαντική από το αν είχε δίκιο. Οι άνθρωποι δε θα μάθαιναν να χρησιμοποιούν τη λογική και την κρίση τους, αλλά να βρίσκουν αποδιοπομπαίους τράγους, κάποιον να του φορτώσουν τη δυστυχία τους και να ξεσπάσουν πάνω του, όπως έκανε ο Χίτλερ με τους Εβραίους. Αντί να κρίνουν τους ηγέτες τους, θα μάθαιναν να τους λατρεύουν τυφλά.

Αν θέλουμε να σβηστεί για πάντα από τη μνήμη της ανθρωπότητας η ναζιστική θηριωδία, δεν αρκεί να την καταδικάζουμε σε εκδηλώσεις επετειακού χαρακτήρα σαν τη σημερινή. Πρέπει να επαγρυπνούμε και να πολεμάμε το φασισμό όπου κι αν αυτός εκδηλώνεται: Στη δουλειά, στην πολιτική, στην οικονομία, στις μειονότητες, στις διακρατικές σχέσεις, στην επικοινωνία μας με τους άλλους λαούς, ιδιαίτερα τους γειτονικούς, ακόμα και μέσα στην ίδια μας την οικογένεια. Και σήμερα μήπως αρκετοί -και στη χώρα μας και παγκοσμίως- δεν επαναλαμβάνουν τα ίδια χιτλερικά στερεότυπα, δηλαδή ότι για όλα φταίνε οι μοχθηροί Εβραίοι; Και σήμερα δε λένε αρκετοί πως “όλοι οι λαοί χρωστάνε σ' εμάς, γιατί εμείς τους δώσαμε τον πολιτισμό που σήμερα αυτοί έχουν"; Δεν υποστηρίζουν και σήμερα κάποιοι ότι για την ανεργία, τη φτώχεια και τους πολέμους φταίνε όλοι οι άλλοι, όπως οι εξαθλιωμένοι πρόσφυγες κι οι μετανάστες; Σήμερα μήπως δεν ηχούν τα τύμπανα του πολέμου στη Μεσόγειο και το Αιγαίο προετοιμάζοντας τους λαούς να αλληλοεξοντωθούν και να γίνουν κρέας στα κανόνια;

Ο φασισμός, αν οι λαοί δεν έχουν τα μάτια τους ανοιχτά, μεταμορφώνεται συνεχώς προσπαθώντας να τους εξαπατήσει και να τους παρασύρει στο παιχνίδι του πολέμου και της αλληλοεξόντωσης. Έτσι σήμερα περισσότερο από ποτέ χρειάζεται επαγρύπνηση για να μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να επιδοθούμε σε μια δημιουργική συνύπαρξη με τους άλλους λαούς και να πάρουμε απ’ αυτούς ό,τι καλύτερο έχουν, όπως κι αυτοί από το δικό μας λαό. Μόνο έτσι θα μπορέσει να βαδίσει ολόκληρη η ανθρωπότητα χέρι-χέρι στο δρόμο της προόδου και της ειρήνης. Η ίδια αυτή ανθρωπότητα σύσσωμη βροντοφώναζε απ΄ άκρη σ΄άκρη του πλανήτη όταν έληξε ο β΄ παγκόσμιος πόλεμος, το σύνθημα: ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΠΟΛΕΜΟΣ-ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ.  Ας ακούσει την ηχώ της συνείδησής της από το όχι και τόσο μακρινό τούνελ της πρόσφατης ιστορίας της.

                                                                                                         ΑΡΤΕΜΙΣ ΚΑΛΟΦΥΡΗ

                                                                                                          24 ΟΚΤΏΒΡΗ 2020

ΛΟΥΙΣ ΣΕΠΟΥΛΒΕΔΑ-Το μαύρο κύμα: Το ατύχημα της Κενγκά

Α. Διαβάστε για το μυθιστόρημα του Λουίς Σεπούλβεδα «Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει» στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις

 http://www.slideshare.net/katerina60/luis-sepulveda και http://5gym-perist.att.sch.gr/ergasies%20mathitwn/sepoulveda.pdf .

Στη συνέχεια δείτε τα βίντεο στις ηλεκτρονικές διευθύνσειςhttp://www.youtube.com/watch?v=lpVYCfdJTNo&feature=player_embedded#!  καιhttps://www.youtube.com/watch?v=Y8Y_vapM_8E 

Παρακολουθήστε αφιέρωμα στον συγγραφέα Λουίς Σεπούλβεδα: 

https://www.youtube.com/watch?v=xwv9YMtRYAs&ab_channel=Putthekingsdown

Β. Στις διευθύνσεις http://www.greenpeace.org/greece/el/ , http://www.wwf.gr/   http://www.arcturos.gr/gr/ , http://www.archelon.gr/  διαβάστε για το έργο των οικολογικών οργανώσεων και τις δράσεις τους.

Γ. Επισκεφτείτε τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις και παρακολουθήστε στα βίντεο το σύγχρονο πρόβλημα της μόλυνσης του περιβάλλοντος και τις συνέπειές του στη ζωή μας.  Ποιοι ευθύνονται για αυτό το πρόβλημα και ποια μέτρα πρέπει να ληφθούν για την αντιμετώπιση του;

http://www.youtube.com/watch?v=oWHLG5QzFt0

http://www.youtube.com/watch?v=oAzEHa0tyNU

http://www.youtube.com/watch?v=-rIp_0u1h8U

https://www.youtube.com/watch?v=saeO570eot4

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: Η Γερμανική Επίθεση κατά της Ελλάδας

Η Γερμανική Επίθεση κατά της Ελλάδας: Εκδηλώθηκε στις 5:15 το πρωί της 6ης Απριλίου 1941 στα οχυρά της Θράκης και της Ανατολικής Μακεδονίας, 45 λεπτά πριν από την προβλεπόμενη ώρα στη γερμανική διακοίνωση...

Μανώλης Γλέζος: «Τι να πω σε ένα νέο; Ότι θα αντικαταστήσει το παλιό»

Έφυγε σήμερα από τη ζωή ο μεγάλος αγωνιστής της Αριστεράς Μανώλης Γλέζος, εμβληματική μορφή της Αντίστασης κατά των Ναζί κατακτητών στη διάρκεια της Κατοχής.

O Μανώλης Γλέζος, και ο Λάκης Σάντας,κατέβασαν την μισητή ναζιστική σβάστικα από την Ακροπόλη στις 30 Μάη του 1941. Πράξη τεράστιας συμβολικής σημασίας, όχι μόνο για τον ελληνικό λαό, αλλά για τους λαούς όλης της Ευρώπης. Πράξη η οποία νοηματοδοτεί και εμπλουτίζει διαχρονικά την αγωνιστική στάση ζωής, ειδικά σήμερα που στην Ευρώπη ξανασηκώνει κεφάλι ο φασισμός, ο ρατσιμός και ο πόλεμος.

"Kαι τότε ανεβήκαμε επάνω από τα σκαλιά, λύσαμε το συρματόσκοινο και προσπαθήσαμε να την κατεβάσουμε. Αυτή η σημαία είχε τρία μεγάλα σύρματα τα οποία είχαν στρόφιγγες από έξω από το βράχο και κρατάγανε τη σημαία η οποία όταν είχε αέρα, ήταν μια τεράστια σημαία έτρεμε όλος ο ιστός. Η σημαία λοιπόν κατέβαινε μέχρι το τελευταίο, εκεί στον κόμβο που ήταν τα τρία σύρματα, και από εκεί δεν κατέβαινε. Φτάναμε μέχρι εκεί, σκαρφαλώναμε, την πιάναμε, την τραβάγαμε, τίποτα. Ο μόνος τρόπος για να κατεβεί η σημαία ήταν να ανοίξουν τα τρία σύρματα, όπως είναι στο γαϊτανάκι. Ο μόνος τρόπος λοιπόν ήταν ή θα φεύγαμε και θα την αφήναμε έτσι, ή θα έπρεπε να βγάλουμε τα σύρματα. Και αποφασίσαμε να κάνουμε αυτό».Οταν οι δύο νέοι αποφάσισαν, ορθά όπως προέκυψε, ότι το κατέβασμα της σημαίας θα είχε μεγαλύτερη αξία εκείνη την στιγμή ως πράξη αντίστασης από οποιαδήποτε άλλη, «η πρώτη λοιπόν σκέψη ήταν να πάμε στην εγκυκλοπαίδεια, γιατί ήμαστε άνθρωποι μορφωμένοι και βιβλιοφάγοι».

Και πήγαμε στη Μπενάκειο Βιβλιοθήκη, ανοίξαμε την εγκυκλοπαίδεια στη λέξη “Ακρόπολις” και πήραμε όλα τα σχεδιαγράμματα και διαβάσαμε τα πάντα. Είδαμε λοιπόν την ιστορία, πότε γκρεμιστήκανε, πότε ξαναφτιαχτήκανε, πότε την καταλάβανε οι Τούρκοι, πότε οι Έλληνες, πότε έτσι, πότε αλλιώς.

Καταλήξαμε λοιπόν στο σημείο ότι το μόνο μέρος στο οποίο υπήρχε μια ρωγμή, το μέρος αυτό, η σπηλιά της Ανάγνου το οποίο είχε μια ρωγμή από ένα βάθρο που ήταν στο βορινό μέρος του Ερεχθείου μέχρι κάτω και από ένα σημείο και μετά είχε ένα ξεροπήγαδο εις το οποίο κατά τη μυθολογία ήταν το άνδρο, η φωλιά του Εριχθόνιου, ο οποίος ήταν ο ιερός όφις της Αθηνάς, ο φύλακας της Ακρόπολης, ήταν αυτός που φύλαγε τους ιερούς ναούς της Ακρόπολης, αυτό το φίδι που έχει στην ασπίδα της η θεά Αθηνά, και ο οποίος κατά τη μυθολογία οι ιέρειες των ναών του ρίχνανε μελόπιτες μια φορά το μήνα για να διατηρείται, να τρώει και να φυλάει τα ιερά. Αυτό ήταν μια μεγάλη ρωγμή η οποία είχε ένα άνοιγμα όμως στη βορινή πλευρά προς τη μεριά των Αέρηδων, τη βορινή πλευρά. Το θέμα ήταν ότι από το βάθρο, από τη οπή που είχε στη βορινή πλευρά στο τείχος της Ακροπόλεως μέχρι επάνω οπυ ήταν το βάθρο στη βάση του Ερεχθείου, εάν μπορούσαμε να φτάσουμε μέχρι εκεί.»

“Στις παραμονές των εκτελέσεων, στις παραμονές από κάθε μάχη, μαζευόμαστε και κουβεντιάζαμε. Και λέγαμε: Εάν εσύ ζεις, μη με ξεχάσεις. Εάν εσύ δε σε βρει το βόλι, όταν συναντάς τους ανθρώπους στο δρόμο, θα λες καλημέρα κι από μένα. Κι όταν πίνεις κρασί θα πίνεις κρασί κι από μένα. Κι όταν ακούς τον παφλασμό των κυμάτων, θα τον ακούς και για μένα. Κι όταν ακούς τον άνεμο, να περνάει μέσα από τα φύλλα, κι ακούς το θρόισμα του ανέμου, θα το ακούς και για μένα. Κι όταν χορεύεις, θα χορεύεις και για μένα!”Η πιο έντονη ανάμνηση της ζωής μου, είναι η μάνα μου. Με ρωτάνε διαρκώς για τη σημαία. Εγώ όμως, ακόμα κι από την ιστορία της σημαίας, θυμάμαι τη μάνα μου. Όταν γυρίζαμε εκείνη την ημέρα στα σπίτια μας, η ώρα ήταν περασμένη, μετά τα μεσάνυχτα. Πάω στο σπίτι και βλέπω τη μάνα μου ένα κουβάρι στα σκαλοπάτια απ' έξω.Με περίμενε. Την πλησιάζω και της λέω, «Μάνα!» Σηκώνεται απότομα, με πιάνει από τον λαιμό, με πάει στην κουζίνα για να μην ακούσουν οι άλλοι και ξυπνήσουν και μου λέει, «Πού ήσουν;»Τότε εγώ ανοίγω το σακάκι και της δείχνω το κομμάτι της σβάστικας που είχαμε κόψει. Με αγκαλιάζει, με φιλάει και μου λέει, «Πήγαινε κοιμήσου».Την άλλη μέρα το πρωί, ακούω τον εξής διάλογο: Ο πατριός μου τη ρωτάει, «Πού ήταν χθες το βράδυ ο μεγάλος σου γιος;».Του απαντάει,«Ανέβα στην ταράτσα και κοίταξε στην Ακρόπολη».Ποτέ μου δεν τη ρώτησα πώς το κατάλαβε. Θα το θεωρούσα προσβολή στη νοημοσύνη της.Αλλά για μένα αυτό ήταν το πιο συγκινητικό συμβάν στην ιστορία μου. Η μάνα μου.

 «Η τελευταία ομιλία μου στην Ευρωβουλή ήταν στα αρχαία ελληνικά και στα λατινικά. Στα αρχαία ελληνικά μίλησα για αυτό που έγινε στην προ ομηρική εποχή, όπου ο κήρυκας των Θηβών έρχεται μπροστά σε συνέλευση, σε σύναξη των Αθηναίων και λέει, "Ποιος είναι τύραννος εδώ;". Πετάχτηκε ο Θησέας και είπε, "Γιατί λες ψέματα ξένε; Εδώ δεν υπάρχει κανένας τύραννος. Εδώ κυριαρχεί ο δήμος". Για να μην φανεί ότι είμαι εθνικιστής, χρησιμοποίησα και ένα από τη Δύση, του Θωμά του Ακουινάτου, που τον 14ο αιώνα είπε, "Να φοβάσαι τον άνθρωπο του ενός βιβλίου". (timeo hominem unius libri). Να τον φοβάσαι».«Η τρέλα μου είναι η γλώσσα. Η ανάγκη μου γεννήθηκε από μικρή ηλικία, επειδή στο χωριό που γεννήθηκα, στ' Απεράθου της Νάξου, μιλάμε μία διάλεκτο που είναι εξέλιξη της αρχαίας ελληνικής. Είμαστε το μόνο μέρος στην Ελλάδα που διατηρούμε και προφέρουμε το ωμέγα. Οταν μιλάμε ο ένας προς τον άλλον, πάντοτε λέμε "Ω Νικόλα", "Ω Μιχάλη". Οταν λέμε ωμέγα, το προφέρουμε δηλαδή.

«Τα τελευταία χρόνια, έχω επισκεφθεί 416 σχολεία. Εκεί προσπαθώ να εφαρμόζω στην πράξη τη δημοκρατία. Συνήθως, οι καθηγητές θέλουν να διευθύνουν τη συζήτηση οι ίδιοι. Λέω όχι. Καλώ έναν από το δεκαπενταμελές να διευθύνει τη κουβέντα - και μάλιστα λέω εκείνη την ώρα να συνέλθει το 15μελες και να γίνει η εκλογή. Συνήθως μάλιστα, δεν εκλέγουν πάντοτε τον επικεφαλής, τον πρόεδρο. Λοιπόν, πρόσεξε ένα ωραίο: Λέω στον επικεφαλής, δεν κάνω εισήγηση, κάντε μου κατευθείαν ερωτήσεις. Σε μερικές περιπτώσεις. ο επικεφαλής κάνει πρώτα αυτός μία ερώτηση και του λέω "μόλις σου δώσανε την εξουσία την εκμεταλλεύτηκες; Ο τελευταίος που θα κάνει ερώτηση, θα είσαι εσύ" και από κάτω χαλάει ο κόσμος από χειροκροτήματα. Είναι η δημοκρατία στην πράξη. Το κατάλαβες;».

Τι να πω στους νέους;«Τι να πω σε ένα νέο; Ότι θα αντικαταστήσει το παλιό»

ΧΡΟΝΟΙ ΡΗΜΑΤΩΝ - ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΟ

Να τοποθετήσετε τα ρήματα των παρακάτω προτάσεων στον κατάλληλο χρόνο :

1.  Οἱ Πέρσαι τούς φαύλους νέους ἰσχυρῶς κολάζουσιν

Παρατατικός:                                                          Aόριστος:

2.  Ὑμεῖς δεινά πράττετε

Παρατατικός:                                                          Aόριστος:

3.  Λέων τίς βασιλεύει ὥσπερ ἄνθρωπος

Παρατατικός:                                                          Aόριστος:

4.  Οἱ στρατιῶται διακινδυνεύουσιν ἐν τῇ ἐρήμῳ

Παρατατικός:                                                          Aόριστος:

5.  Λακεδαιμόνιοι πρέσβεις πέμπουσιν πρός Ἀθηναίους

Παρατατικός:                                                          Aόριστος:

6.  Βορέας και ἤλιος περί δυνάμεως ἐρίζουσιν

Παρατατικός:                                                          Aόριστος:

7.  Λέοντες ὁδεύουσιν σύν ἀνθρώποις

Παρατατικός:                                                          Aόριστος:

8.  Τά πλοῖα καταπλέουσιν εἰις τήν νῆσον

Παρατατικός:                                                          Aόριστος:

9. Ἐγώ μέν Ἀθηναῖος εῖμί, ὑμεῖς δέ Κορίνθιοι ἐστέ

Παρατατικός:                                                          Παρατατικός:

10.  Ὀδυσσεύς προσδεδεμένος τῷ στύλω ταῶν Σειρήνων ἀκούει

Παρατατικός:                                                          Aόριστος:                 

11. Οἱ Ἀθηναῖοι ἀεί θύουσιν τοῖς θεοῖς. 

Παρατατικός:                                                          Aόριστος:

12.  Σύ μέν θεραπεύεις τέχνας, ἐγώ δέ τήν ἀλήθειαν.

Παρατατικός:                                                          Aόριστος:

14.  Ἡμεῖς ἔνοχον σέ κατονομάζομεν.

Παρατατικός:                                                          Aόριστος:

15.  Λησταί οὗτον φονεύσαντες τό ἀργύριον ἀρπάζουσιν

Παρατατικός:                                                          Aόριστος:

16. Ὁ μέν θερισμός πολύς ἐστι , οἱ δέ ἐργάται ὀλίγοι εἰσίν

Παρατατικός:                                                          Παρατατικός:

17. Ἀλιεύς ἐν τινί ποταμῷ ἀλιεύει

Παρατατικός:                                                          Aόριστος:

18.  Σύ πείθεις τούς δικαστάς

Παρατατικός:                                                          Aόριστος:

19.  Ἡ ἀναρχία πόλεις καταστρέφει

Παρατατικός:                                                          Aόριστος:

20.  Δαρεῖος  ἐστι  βασιλεύς τῶν Περσῶν

Παρατατικός:                              

1. Να γράψετε τα παρακάτω ρήματα στο ίδιο πρόσωπο και αριθμό της οριστικής μέλλοντα:

·            τρέπεις:                                               πέμπομεν:

·            φύει:                                                     παιδεύουσι:

·            ἂρχομεν:                                             κλέπτει:

·            λήγετε:                                                γυμνάζεις:

·            κρύπτουσι:                                         τάττει:

·            τρίβομεν:                                            κηρύττετε:

2. Να γράψετε τα παρακάτω ρήματα στο ίδιο πρόσωπο και αριθμό της οριστικής ενεστώτα:

·         φυλάξουσι:                            πιστεύσουσι:                                   βλάψετε:

·         ἀλλάξεις:                                 παιδεύσετε:                                      ταράξεις:

·         κόψομεν:                               

  

3. Να συμπληρώσετε τις προτάσεις με το αντίστοιχο ρήμα της παρένθεσης στον κατάλληλο τύπο της οριστικής ενεστώτα και μέλλοντα:

α. Οἱ νόμοι τον δῆμον ………………………….. ………………………….. (παιδεύω).

β. Ὁ στρατιώτης …………………………….. ………………………………….. (ὀρύττω).

γ. Ὑμεῖς ……………………………… …………………………… τους κήρυκας εἰς το φρέαρ (ῥίπτω).

δ. Σύ …………………………. ……………………………… τάς γνώμας τῶν ἀνθρώπων (τρέπω).

ε. Οὗτοι ἀεί κατά τους νόμους ……………………………. ………………………….. (πράττω).

στ. Ἐν τῷ Πηλίῳ ὂρει ἡμεῖς ……………………….. ………………………………. (διατρίβω).

4. Να μεταφέρετε τις προτάσεις στον άλλον αριθμό:

Ἡμεῖς φυλάττομεν τους ὂρκους:   

Ὁ κύκνος διαβαίνει τον πόντον:

Οἱ πιστοί ἱκετεύουσι τον Θεόν:

6. Να μεταφέρετε στον άλλον αριθμό τις φράσεις:

Ὑμεῖς θύετε τοῖς θεοῖς:

Οἱ στρατηγοί κελεύουσι τοῖς δούλοις:

Ὁ ἂγγελος σπεύδει ταχέως:

Το ἂστρον λάμπει:

Ὁ Ἀθηναῖος λέγει τῷ φίλῳ λόγους ἀγαθούς:

7. Να μεταφέρετε στο μέλλοντα τα ρήματα, στο ίδιο πρόσωπο και αριθμό:

·         βλάπτουσι:                                            πλέκεις:                                             ἱππεύει:

·         πιστεύομεν:                                          θύουσιν:                                           θεραπεύει:

·         στρατεύει:                                             λέγει:                                                  κελεύουσι:

·         ἂγεις:                                                      λείπει:                                                πράττομεν:

·         διώκουσι:                                              γράφομεν:                                        πέμπετε:

ΑΧ ΑΥΤΉ Η ΔΑΣΕΊΑ.... ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΗ

Υπάρχουν μερικοί τρόποι, για να καταλάβουμε ποιες λέξεις έπαιρναν

δασεία:

α) Κάποιες σύγχρονες ευρωπαϊκές γλώσσες, όπως η Αγγλική,

έχουν διατηρήσει το <Η> μπροστά από λέξεις ελληνικής προέλευσης, που

έπαιρναν δασεία, π.χ.: Hellas, Helen, history, harmony, horizon.

β) Όσες λέξεις αρχίζουν από ὑ (π.χ. ὑπόγειος, ὑπουργός, ὑφήλιος) ή ῥ (π.χ. ῥέω, ῥόδον)

γ) Για να διαπιστώσουμε αν μια αρχαιοελληνική λέξη δασύνεται,

αναζητούμε μία νεοελληνική σύνθετη λέξη που να περιλαμβάνει την

αρχαιοελληνική μας λέξη ως β΄ συνθετικό και να έχει ως α΄ συνθετικό μία

πρόθεση, π.χ. από, επί, υπό, κατά, μετά, αντί. Αν κατά τη σύνθεση, τα

σύμφωνα των προθέσεων μετατρέπονται το π σε φ και το τ σε θ, τότε

συμπεραίνουμε πως η λέξη που αποτελεί το β΄ συνθετικό στην

αρχαιοελληνική της μορφή έπαιρνε δασεία. Παραδείγματα:

ἀπὸ + ὁπλίζω > ἀφοπλίζω

Ø Άρα: Η αρχαιοελληνική λέξη ὅπλον έπαιρνε δασεία.

ἀπὸ + ἀγωγὴ > ἀπαγωγὴ

Ø Άρα: Η αρχαιοελληνική λέξη ἀγωγὴ έπαιρνε ψιλή.

Στη Γραμματική της Αρχαίας Ελληνικής (σ. 21-22, § 47) θα βρείτε τον

κατάλογο με τις λέξεις που παίρνουν δασεία.