ΛΟΥΙΣ ΣΕΠΟΥΛΒΕΔΑ-Το μαύρο κύμα: Το ατύχημα της Κενγκά

Α. Διαβάστε για το μυθιστόρημα του Λουίς Σεπούλβεδα «Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει» στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις

 http://www.slideshare.net/katerina60/luis-sepulveda και http://5gym-perist.att.sch.gr/ergasies%20mathitwn/sepoulveda.pdf .

Στη συνέχεια δείτε τα βίντεο στις ηλεκτρονικές διευθύνσειςhttp://www.youtube.com/watch?v=lpVYCfdJTNo&feature=player_embedded#!  καιhttps://www.youtube.com/watch?v=Y8Y_vapM_8E 

Παρακολουθήστε αφιέρωμα στον συγγραφέα Λουίς Σεπούλβεδα: 

https://www.youtube.com/watch?v=xwv9YMtRYAs&ab_channel=Putthekingsdown

Β. Στις διευθύνσεις http://www.greenpeace.org/greece/el/ , http://www.wwf.gr/   http://www.arcturos.gr/gr/ , http://www.archelon.gr/  διαβάστε για το έργο των οικολογικών οργανώσεων και τις δράσεις τους.

Γ. Επισκεφτείτε τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις και παρακολουθήστε στα βίντεο το σύγχρονο πρόβλημα της μόλυνσης του περιβάλλοντος και τις συνέπειές του στη ζωή μας.  Ποιοι ευθύνονται για αυτό το πρόβλημα και ποια μέτρα πρέπει να ληφθούν για την αντιμετώπιση του;

http://www.youtube.com/watch?v=oWHLG5QzFt0

http://www.youtube.com/watch?v=oAzEHa0tyNU

http://www.youtube.com/watch?v=-rIp_0u1h8U

https://www.youtube.com/watch?v=saeO570eot4

Οι πιτσιρίκοι, Δημήτρης Ψαθάς - Λογοτεχνία Α΄Γυμνασίου

ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΜΙΝΙ ΣΕΝΑΡΙΑ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ: ΑΡΤΕΜΙΣ ΚΑΛΟΦΥΡΗ, φιλόλογος 3^ου Γυμν. Μοσχάτου

 Περίληψη του κειμένου

Μια νύχτα του φοβερού Γενάρη του '42 ένα γερμανικό φορτηγό σταματά στο Ζάππειο. Ο σκοπός βηματίζει νευρικά, φοβούμενος την τρομερή φήμη  που έχουν τα αλητάκια της Αθήνας σαλταδόροι. Ξαφνικά, μέσα στο σκοτάδι εμφανίζεται ένα κουρελιασμένο παιδάκι που ζητά από το σκοπό ανάψει το τσιγάρο του από το φανάρι  του φορτηγού. Ο Γερμανός σκοπός ξεκαρδίζεται από τα γέλια και σκέφτεται πόσο ανόητα είναι τα παιδάκια στην Αθήνα. Μετά από πολλές ανεπιτυχείς προσπάθειες το αλητάκι ανάβει το τσιγάρο του από τον αναπτήρα του σκοπού και εξαφανίζεται. Ο σκοπός ξαναρχίζει τις βόλτες του στο αυτοκίνητο και έκπληκτος διαπιστώνει πως  έπεσε θύμα κοροϊδίας. Όση ώρα γελούσε με το «κουτό» παιδάκι, η υπόλοιπή παρέα του «πιτσιρίκου», καταλήστεψε το γερμανικό φορτηγό.

Διαβάστε το κείμενο στη διεύθυνση: http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGYM-A107/391/2585,21840/  και συμπληρώστε το παρακάτω φύλλο εργασίας:

Παρακολουθήστε το βίντεο της Κατερίνας Προκοπίου για το ιστορικό πλαίσιο του κειμένου https://www.slideshare.net/katerina60/ss-14791035?ref=http://2stav-glossa.blogspot.com/2015/10/blog-post.html

Ιστορικά στοιχεία για την κατοχή, την πείνα και την αντίσταση μπορείτε να αντλήσετε και από το ΙΜΕ εδώ: http://www1.fhw.gr/chronos/14/gr/1940_1945/index.html  με πλούσιο φωτογραφικό υλικό

Επίσης αξίζει  να παρακολουθήσετε τον 15χρονο τότε Λάμπρο Ματόπουλο να περιγράφει περιστατικά ως σαλταδόρος στη γερμανική κατοχή

 https://www.youtube.com/watch?v=-A9YlrBjNBE

Συμπλήρωσε το φύλλο εργασίας και επίλεξε όποια εργασία προτιμάς από τα μίνι σενάρια που περιλαμβάνονται στη συνέχεια:

1.      Ενότητες του κειμένου:

Ενότ. 1^η «Γενάρης του 42…το αστείο η ζωή του» τίτλος:………………………………………………………………………………………………………………………………..

 Ενότ. 2^η «…Βραδάκι. Στο Ζάππειο…άφαντοι»:

τίτλος:………………………………………………………………………………………………………………………………..

2.      Πρόσωπα του κειμένου-χαρακτήρες: 

Α Ο Γερμανός που είναι .…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Β Ο πιτσιρίκος που είναι ………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..……………

3.Γιατί ο συγγραφέας επέλεξε τον συγκεκριμένο τίτλο; ………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..………………

4. Ποιες φωνές ακούμε στην αφήγηση:

α) Η κύρια φωνή είναι του ……………………………………………………………………………………………..............

 β) Ακούγεται ο ………………………………………..

γ) Ακούγεται ο ………………………………………..

δ) Ακούγονται οι …………………………………………….

5. Χρόνος –πότε; …………………………………………………………………………………………………………………………………

Τόπος-πού; …………………………………………………………………………………………………………………

6. Τεχνικές αφήγησης:

Α. Αφήγηση: παρουσιάζεται ρεαλιστικά η πραγματικότητα της εποχής και τονίζεται η ωμότητα αλλά και την αφέλεια των Γερμανών

Εντοπίστε δυό χωρία στο κείμενο………………………………………………………………………………

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….  

β) Διάλογος: Ανάμεσα στον πιτσιρίκο-Οδυσσέα με το Γερμανό-Πολύφημο. Δίνεται με γοργότητα, ζωντάνια, παραστατικότητα και θεατρικότητα. Περιέχει χιούμορ και ειρωνεία.

Εντοπίστε τα χωρία στο κείμενο:………………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………. 

γ) Σχόλια: Σχολιάζει ο αφηγητής και ειρωνεύεται τους Γερμανούς και εκφράζει θαυμασμό για τους Έλληνες

Εντοπίστε τα χωρία στο κείμενο :………………………………………………………………………………………………………..

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………. 

δ) Ελεύθερος πλάγιος λόγος: Είναι οι σκέψεις του Γερμανού για την ανωτερότητα του έθνους του

Εντοπίστε τα χωρία στο κείμενο …………………………………………………………………………………….

ε) Εσωτερικός μονόλογος: Οι ενδόμυχες σκέψεις του στρατιώτη

Εντοπίστε τα χωρία στο κείμενο …………………………………………………………………………………….

Γλώσσα του κειμένου: Είναι απλή, κατανοητή, καθημερινή. Χρησιμοποιούνται λέξεις γερμανικές και καθημερινές των παιδιών.

 Ύφος: Είναι ζωντανό και παραστατικό, χιουμοριστικό και ειρωνικό.

Να εντοπίσετε τα χωρία που χαρακτηρίζονται για το χιουμοριστικό τόνο τους:

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Να αναζητήσετε στο λεξικό της κοινής Νεοελληνικής: http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/index.html  τη σημασία των όρων: μαυραγορίτης, σαλταδόρος, σουλατσάρω

Στη συνέχεια να μελετήσετε το λήμμα «μαύρη αγορά» στη διεύθυνση https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%B7_%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AC  και να απαντήσετε στην ερώτηση αν το φαινόμενο της μαύρης αγοράς συναντάται στη σύγχρονη εποχή, αναφέροντας συγκεκριμένα παραδείγματα.

Δημιουργική γραφή-Ακούμε τη φωνή άλλων πρωταγωνιστών:

Προσπάθησε να γράψεις ένα κείμενο όπου ο γερμανός αξιωματικός μετά από χρόνια αναπολεί το περιστατικό με τον πιτσιρίκο και το διηγείται στο μικρό εγγονάκι του (200 λέξεις)

Λογοτεχνία και άλλες τέχνες:

Κινηματογράφος: Ταινία «Το ξυπόλητο τάγμα»

Η ιστορία της ταινίας εκτυλίσσεται στη Θεσσαλονίκη, στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Τη σκηνοθέτησε ο Γκρεγκ Τάλλας (Γρηγόρης Θαλασσινός), που για ένα διάστημα εργάστηκε στο Χόλιγουντ, σκηνοθετώντας διάφορες ταινίες, ανάμεσά τους και την περιπέτεια εποχής «Η σειρήνα της Ατλαντίδας», με πρωταγωνίστρια τη Μαρία Μοντέζ.

Πρωταγωνιστές της ταινίας, μια ομάδα ορφανών παιδιών, που, όταν τα ορφανοτροφεία της Θεσσαλονίκης επιτάσσονται από τους Γερμανούς, καταφεύγουν σ' ένα απομακρυσμένο, μισογκρεμισμένο κτίριο και, έχοντας φτιάξει μια καλόκαρδη «συμμορία», κλέβουν από τους Γερμανούς και τους μαυραγορίτες για να συντηρούνται αλλά και να βοηθούν τους ανθρώπους γύρω τους, μαζί κι εκείνους της Αντίστασης.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ταινία την ταινία εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=nM68HeP6zU0

Μουσική:

1.      Το πιτσιρίκι - ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΜΠΕΤΑΣ

https://www.youtube.com/watch?v=3CW26oPLffo&list=RD3CW26oPLffo&start_radio=1&t=39

2.      ΟΙ ΜΑΥΡΑΓΟΡΙΤΕΣ - ΓΕΝΙΤΣΑΡΗΣ

https://www.youtube.com/watch?v=f2xfO2-14JU

3.      ΘΑ ΣΑΛΤΑΡΩ ΘΑ ΣΑΛΤΑΡΩ-ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΕΝΝΙΤΣΑΡΗΣ

https://www.youtube.com/watch?v=rj0ekEr6uLc

Να αναζητήσετε και άλλα ρεμπέτικα του Μ. Γενίταρη στο youtube  και να δημιουργήσετε ένα βιογραφικό βίντεο-ταινία ή ένα power point του ρεμπέτη με φόντο αντιπροσωπευτικά τραγούδια του όπου θα φαίνεται με συντομία η πορεία του ίδιου και οι προσωπικές του περιπέτειες στα δύσκολα χρόνια που έζησε. Στη μίνι ταινία σας καλείστε να εισάγετε φυσικά και κείμενο (δες εδώ: δημιουργία ταινίας με το Movie maker) https://www.slideshare.net/stefaniol/movie-maker-29924949

Αξιοποιείστε στοιχεία από τις παρακάτω σελίδες:

1.      Συνέντευξη του Μ. Γενίτσαρη στην ΕΡΤ: https://archive.ert.gr/6802/

2.      https://www.mixanitouxronou.gr/mas-xeftilises-de-mporoyme-na-vgoyme-apo-tin-porta-giati-i-mana-toy-rempeti-genitsari-antedrase-otan-kykloforise-to-proto-toy-tragoydi-ego-magkas-fainomoyna-oi-dioxeis-toy-aytodidaktoy-m/

3.      https://www.sansimera.gr/biographies/119

4.      https://rebetiko.sealabs.net/mediawiki/index.php/%CE%9C%CE%B9%CF%87%CE%AC%CE%BB%CE%B7%CF%82_%CE%93%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%B7%CF%82

Μπορείτε να διαλέξετε όποια άσκηση σας αρέσει. Μπορείτε επίσης να δημιουργήσετε μια οποιαδήποτε δική σας εργασία (power point, βίντεο, κείμενο) με θέμα την κατοχή: βιβλία που αναφέρονται στην κατοχή, η πείνα στην κατοχή, η διατροφή στην κατοχή κ.λπ.

Καλή δουλειά σε όλους

Μας λείπετε

Σύντομα θα τα πούμε από κοντά γιατί η Άνοιξη δε μπορεί να αναβληθεί...

Ποίημα σχετικό  από το κείμενο <<τα κόκκινα λουστρίνια>> 

Γύρισα όλους τους  δρόμους 

Να βρω το αφεντικό μου 

Να μου δώσει μεροκάματο  

Να πάω στο σπιτικό μου  

Μάνα και πατέρα έχω 

Και παιδιά ακόμα έχω 

Η αδερφή εκείνου του ανθρώπου  

Η κόρη του δασκάλου  

Ένα σκαλί πιο πάνω  

Ανέβηκα με αυτή  

Να πάμε όλοι σπίτι  

Για πάντα να κοιμηθεί 

Θάνος  καραφέρης Α΄1  

Το σχολειο στα χρονια της γιαγιας μου

     Η γιαγιά μου μεγάλωσε στη Μάρπησσα της Πάρου. Εκεί υπήρχε ένα Δημοτικό σχολείο. Σε κάθε περιοχή της Πάρου υπήρχε τουλάχιστον ένα Δημοτικό και υπήρχε ένα μοναδικό Γυμνάσιο στην προτεύουσα.
     Τα μαθήματα που είχαν δεν ήταν τόσα όσα τα δικά μας σήμερα. Είχαν Γραμματική, Μαθηματικά, Έκθεση, Ιατορία, Φυσική, Μουσική και Γυμναστική. Επίσης κάνανε συγχνά επιδείξεις, γιορτές, και πήγαιναν πολλές εκδρομές.
     Οι δάσκαλοι δεν ήταν τόσο αυστηροί. Τουλάχιστον όχι τόσο όσο φαινόνταν. Ο μόνος λόγος που τα παιδιά τους φοβόνταν ήταν η βέργα. Η βέργα ήταν ένα μακρύ ραυδί που το χρησιμοποιούσαν οι δάσκαλοι για να χτυπούν τα παιδιά όταν δεν ήταν φρόνιμα. Στον τοίχο υπήρχε μόνο πίνακας με κιμωλία και όχι με μαρκαδόρους όπως σήμερα. Τα παιδια γράφανε με πένες και μολύβια αφού δεν υπήρχαν τότε στυλό. Μια ακόμη διαφορά είναι τα ατομικά πινακάκια που είχε το κάθε παιδί. Ήταν ένα πινακάκι, σε μέγεθος ενός κλειστού βιβλίου περίπου, που γράφανε με κιμωλία. Το χρησιμοποιούσαν τα παιδιά για πρόχειρο, αφού το χαρτί ήταν λιγότερο και ακριβότερο και δεν το είχαν σε αφθονία όπως τώρα. Βασική διαφορά είναι ότι τα παιδιά δεν φορούσαν ό,τι ήθελαν, αλλά υπήρχαν οι ποδιές που με αυτές ήταν υποχρεωμενα να πηγαίνουν κάθε μέρα στο σχολείο. Μέχρι και σήμερα τα παιδιά είναι πολύ πειραχτήρια και έχουν το συνήθιο να βγάζουν σε κάποιους παρατσούκλια για να γελάσουν ή να πειράξουν τον άλλο. Τότε το κάθε παιδί είχε το παρατσούκλι του, που του το έβγαζαν οι φίλοι του ανάλογα με την εμφάνιση του ή κάποιο ελάττωμα ή χάρισμα που μπορεί να είχε. Ακόμα και οι δάσκαλοι τα φώναζαν με το παρατσούκλι του καθενός. Τα ονόματα που έβρισκαν ήταν κυρίως ζώα, όπως μπακαλιάρος, σουπιά, καλαμαράκι και άλλα.
     Οι διαφορές δεν ήταν και τόσο πολλές αλλά ήταν αρκετές για να έχουν τα παιδιά διαφορετική ψυχολογία και συμπεριφορά από τα σημερινά παιδιά.

                                                                    Κατερίνα Παπαλέξη
                                                                                             Α4

Μια μέρα στο ναζιστικό καθεστώς

 Όλο το βράδυ δεν κοιμήθηκα, σκεφτόμουν εκείνο το μικρό κορίτσι, το Εβραιόπουλο, που ο γερμανός στρατιώτης τράβαγε με μανία, για να το βάλει στο φορτηγό του και να το πάει στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτά της τα μάτια, μάτια που αναζητούσαν λίγη ανθρωπιά, μάτια που είχε κυριέυσει ο φόβος και η αγωνία, αθώα μα χωρίς ελπίδα. Μερικές φορές σκέφτομαι πως είμαι έστω και λίγο τυχερή μέσα στην ατυχία μου, αφού δεν είμαι Εβραιοπούλα.

Το πρωί ήταν σαν όλα τα άλλα πρωινά. Σηκώθηκα από τα ξερόχορτα, που αποτελούν ένα είδος στρώματος για μένα και αντίκρυσα για άλλη μια φορά το ίδιο χάος και την ίδια φρίκη. Ο ουρανός σκοτεινός και η ατμόσφαιρα αποπνικτική, μολυσμένη από τους καπνούς και τις φωτιές. Έχω να δω τον λαμπερό ήλιο από τότε που άρχισε ο πόλεμος. Αυτός ο ήλιος που φωτίζει όλη την πλάση και δίνει ελπίδα στις καρδιές των ανθρώπων, αφού τους κάνει να συνειδητοποιούν πως μέσα σε αυτόν τον άσχημο κόσμο υπάρχει κάτι ωραίο. Έχω να δω την ελπίδα μέσα μου, αλλά και στα μάτια των ανθρώπων γύρω μου από τότε που άρχισε ο πόλεμος.

Το άλλοτε πλούσιο πρωινό που μου έφτιαχνε η μητέρα μου έχει τώρα αντικατασταθεί από ένα ξερό κομμάτι ψωμί. Ο μισθός μου, για την πολύωρη και σκληρή δουλειά στο εργοστάσιο κατασκευής όπλων. Εκεί όπου περνάω το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας κατασκευάζοντας, υποχρεωτικά, όπλα για τους γερμανούς. Ώρες, ώρες, σκέφτομαι να πάρω όλα αυτά τα όπλα και να τα κρύψω κάπου που δεν θα μπορέσουν ποτέ να τα βρουν και να σταματήσει πια αυτό που λέγεται πόλεμος, να σταματήσει  ο κόσμος να πονάει και να θρηνεί, να δω χαμόγελα και ελπίδα σχηματισμένη στα πρόσωπα των ανθρώπων. Ελπίδα, λέξη ως τώρα ξεχασμένη από καιρό. Άλλες φορές πάλι φαντάζομαι αν θα μπορούσα να μετατρέψω όλα αυτά τα όπλα σε λουλούδια, να τα δίνω στους στρατιώτες και εκείνοι με την σειρά τους να τα προσφέρουν στο κόσμο και έτσι να διαδοθεί το χαρμόσυνο μήνυμα της ειρήνης και μια νέα μέρα να λάμψει. Μα όλα αυτά δυστυχώς είναι τόσο ωραία για να είναι αληθινά και ο πόλεμος τόσο σκληρός για να έχει κανείς τέτοιες προσδοκίες.

Αμέσως μετά το πρωινό πήγα στο εργοστάσιο και δούλευα κάνοντας όνειρα, για το πως θα ήταν αυτός ο κόσμος καλύτερος και η ιδέα ότι τα λουλούδια μπορούσαν να αντικαταστήσουν τις σφαίρες, έκανε την καρδιά μου να ηρεμήσει και ένα αίσθημα χαράς να με γεμίσει. Τα μαγικά όνειρά μου όμως διέκοψε μια άγρια, ναζιστική φωνή, όταν ο επιθεωρητής διέκρινε πως, αφηρημένη και παραδομένη στα όνειρά μου, είχα κάνει λάθος στην συναρμολόγηση. Τότε πρόφερε αυτή τη τεράστια φράση, που ακόμα και αν κάποιος δεν γνωρίζει γερμανικά, αλλά δουλεύει στο εργοστάσιο , ξέρει πολύ καλά. Τη φράση που σου πρόσθετε επιπλέον ώρες εργασίας, σου πολλαπλασίαζε τις αγγαρείες και δεν σου έδινε το ξεροκόμματο ψωμί ως ανταμοιβή. Πάντα όμως αυτή η φοβερή φράση συνοδευόταν από ένα δυνατό χαστούκι και μια βρισιά, που ποτέ δεν κατάλαβα τι σημαίνει. Παρ' όλα αυτά ένοιωσα τυχερή που δεν με είχε σκοτώσει. Φαίνετε θα με είχε λυπηθεί, ένα αστείο, αφού οι γερμανοί δεν έχουν ψυχή, μόνο όπλα κανείς του δεν λυπάται κανένα από εμάς.

 Έτσι το βράδυ, μετά από τη δουλειά, γύρισα στο σπίτι εξαθλιωμένη, ανήμπορη και πεινασμένη, μα πάνω από όλα θυμωμένη με τον εαυτό μου, που τον άφησα να ονειρευτεί, γιατί σαν παιδί και εγώ ήθελα να ονειρευτώ, να φύγω μακριά από την φρικτή πραγματικότητα και αν ταξιδέψω σε κόσμους μαγικούς και απίθανους. Τότε σκεφτόμουν πως αν δεν ονειρευόμουν δεν θα πεινούσα τις επόμενες μέρες και ίσως δεν θα υπέφερα. Μια δεύτερη σκέψη όμως με διαβεβαίωσε πως το μόνο πράγμα που μου μένει να κάνω είναι να ονειρεύομαι, εξάλλου την κακουχία και τις στερήσεις τις είχα συνηθίσει. Τότε ξάπλωσα στα ξερόχορτά μου και ένας γλυκός ύπνος με πήρε, γεμάτος όνειρα και ελπίδα.

Άννα Κουρούκλη, Α4΄

😥 Πώς θα ήταν η ζωή μου στην κατοχή 😓

     Ένα βράδυ διάβαζα ένα βιβλίο που μιλούσε για τις μέρες της κατοχής. Ήταν πολύ θλιβερό. Έκλεισα τα μάτια μου και με φαντάστηκα μια κρύα μέρα του φθυνοπώρου.
     Ήμουν, θυμάμαι, ένα αδύνατο, μικροκαμωμένο κοριτσάκι, με κουρελιασμένα ρούχα και ανακατεμένα μαλλια. Στο χέρι μου κρατούσα δύο κάστανα και έτρεχα. Φαίνεται πως με κυνηγούσαν, διότι πιο πίσω ήταν ένας ψηλός, μεγάλης ηλικίας άντρας, που μου φώναζε να τα επιστρέψω. Εγώ, όμως, ετρεχα χωρίς σταματημό, μέχρι που έστριψα σε μια γωνία και με έχασε από τα μάτια του. Συνέχισα να τρέχω λίγο πιο χαλαρά, γιατί είχα λαχανιάσει. Τότε είδα ένα μικρό άνοιγμα σε έναν τοίχο ενός ερειπωμένου σπιτιού. Μπήκα μέσα κρατώντας με τα αδύναμα χέρια μου τα δυο κάστανα. Ήταν πολύ σκοτεινά. Μόνο λίγο φως έμπαινε από κάτι τρύπες στο ταβάνι. Κάθησα σε μια πέτρα για να τα φάω. Δεν είχα τελειώσει ούτε το πρώτο, μέχρι που μπήκε ένα κοριτσάκι και με κοίταζε παραξενεμένο. Ήταν, το καϊμένο, σκελετωμένο με μακριές κοτσίδες. Σίγουρα είχε μέρες να φάει. Κοίταζα μια το κοριτσάκι και μια το μοναδικό μου κάστανο. Πρόσεξα, μάλιστα, ότι κι εκείνο κοιτούσε το κάστανό μου. Άπλωσα το χέρι μου και του το έδωσα. Εκείνο μου χαμογέλασε, σαν να μου έλεγε "Ευχαριστώ". Το ρώτησα πώς το λένε. "Ειρήνη είναι το όνομά μου" είπε σχεδόν ψυθιριστά και άρχισε να τρώει το κάστανο. "Ειρήνη" αντηχούσε στο μυαλό μου εκείνη η λέξη. Αχ, πόσο καιρό είχα να την ακούσω και να είναι αλήθεια. "Πολύ ωραίο όνομα έχεις" είπα τελικά. Το κοριτσάκι σαν να δυνάμωσε κάπως με το κάστανο, διότι είπε περίφανα. "Το ξέρω! Η μαμά μου, μου το έδωσε όταν γεννήθηκα. Μου το έδωσε για να υπάρχει, τουλάχιστον, ειρήνη ανάμεσα στην οικογέννειά μας, αφού δεν υπάρχει στον κόσμο". "Και πού είναι τώρα η μαμά σου;" την ρώτησα, αλλά αμέσως το μετάνιωσα. Έσκυψε το κεφαλάκι της. "Δεν ξέρω" μου απάντησε σιγανά και έβαλε τα κλάματα. "Δεν ξέρω" ξανά 'πε. "Την έχασα πριν δυο μήνες περίπου. Μια μέρα πεινούσαμε. Πήγαμε να κλέψουμε ένα κομματάκι ψωμί, όμως μας είδε ένας Γερμανός και άρχισε να μας κυνηγάει. Έπιασε την μαμά μου. Εκείνη μου φώναξε να τρέξω πιο γρήγορα και να μην σταματήσω. Έτσι κι έκανα. Συνέχισα να τρέχω μέχρι που εξαντλήθηκε η ενέργειά μου. Σταμάτησα! Δεν ήξερα που βρισκόμουν. Κατάλαβα ότι είχα χάσει την μαμά μου για πάντα". Η Ειρήνη ξανά 'βαλε τα κλάματα. Ήταν πιο δυνατά και πιο σπαραχτικά από πριν. Ποτάμι έτρεχαν τα δάκρυά της. Μόλις σταμάτησε, συνέχισε να λέει. "Από τότε μένω εδώ και τρώω ό,τι βρω. Συνήθως ζητιανεύω στους δρόμους και όλο και λίγο ψωμί μου γίνουνε ή καμια σταφίδα". "Έλα" της είπα. "Σίγουρα πεινάς πολύ. Πάμε να βρούμε κάτι να φάμε. Τα κάστανα δεν μας χόρτασαν".
     Από τότε μέναμε και οι δύο σε εκείνο το ερειπωμένο σπίτι και ό,τι βρίσκαμε το μοιραζόμασταν. Με την Ειρήνη είμασταν σαν αδελφές. Κάναμε πολλές πλάκες σε Γερμανούς και ύστερα το βάζαμε στα πόδια. Όμως ήρθε ο Χειμώνας. Το κρύο ήταν τσουχτερό και ο κόσμος δεν είχε τίποτα για να μας δώσει. Η Ειρήνη δεν ήταν καλά. Δεν γελούσε πια και δεν έτρωγε τίποτα. Ήταν πολύ άρρωστη.
     Ξαφνικά άκουσα μια γνώριμη φωνή. "Κατερίνα! Ξύπνα! Πρέπει να πας σχολείο!" Πετάχτηκα πάνω. Ήταν η μαμά μου που μου έλεγε να σηκωθώ. Πρόσεξα ότι ακόμα κρατουσα εκείνο το θλιβερό βιβλίο στην αγκαλιά μου. Καταβάθος χαιρόμουν που θα πάω σχολείο και δεν ζούσα εκείνα τα χρονια. Χαιρόμουν που είχα πάντα κάτι να φάω, μια ντουλάπα με ρούχα, ένα σπίτι, μια οικογέννεια και υπέροχους φίλους. Ξαφνικά συνηδιτοποίησα πόσα είχα και δεν το είχα καταλάβει. Πρώτη φορά ετοιμάστηκα με τόση όρεξη για να πάω σχολειο και ας γράφαμε διαγώνισμα.

                                                           Κατερίνα Παπαλέξη
                                                                            Α'4 😞😞

Αποκωδικοποιόντας τον "Πιστό Φίλο"

Στην ιστορία ο πιστός φίλος ο Όσκαρ Ουαιλντ αναδεικνύει , με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο , ένα φαινόμενο που χαρακτηρίζει την κοινωνία και την εποχή μας . Τη κατάχρηση και την εκμετάλλευση από την εξουσία των πιο αδύναμων κοινωνικών ομάδων . Ο μυλωνάς αντιπροσωπεύει μια κοινωνική ομάδα , που κατέχει δύναμη και εξουσία και για αυτό εκμεταλλεύεται τους λιγότερο οικονομικά ισχυρούς , για το δικό της συμφέρον. Από την άλλη πλευρά ο μικρούλης Χανς αντιπροσωπεύει την κοινωνική ομάδα που εκμεταλλεύονται οι οικονομικά ισχυροί , γιατί ακριβώς δεν έχει τόση οικονομική και κοινωνική δύναμη . Δυστυχώς αυτή η ομάδα που αποτελεί και την πλειονότητα του πληθυσμού , δεν αντιδρά και δεν βάζει εμπόδια απέναντι στην εκμετάλλευση που της ασκείται . Αυτή η παθητική στάση οφείλεται στο γεγονός ότι η εξουσία παρασύρει και "μαγεύει"  τον λαό με τα ψέματά της και την φιλική της στάση απέναντί του , δίνοντάς του μια κρυφή ελπίδα πως αν συνεχίσει να υπακούει και να μην αντιδρά σε αυτά που του υποβάλλονται θα τον ωφελήσει στο μέλλον . Στην πραγματικότητα όμως ο μόνος που κερδίζει από τέτοιου είδους σχέσεις είναι η εξουσία. Για να σταματήσει η εκμετάλλευση θα πρέπει όλοι εμείς οι μικρούληδες Χανς να μην είμαστε ευκολόπιστοι και να πάψουμε να έχουμε παθητική στάση.

     Άννα Κουρούκλη , Α4΄                                        

ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΡΟΣΦΥΓΟΠΟΥΛΟ

Αγαπητή μου φίλη ,

     Ένα παιδί που έρχεται από τον πόλεμο , που φοβάται και πονά και που πάνω από όλα έχει χάσει την ελπίδα . Ένα παιδί που παρόλο που πρέπει να έχει ίσα δικαιώματα με τα άλλα παιδιά , αναγκάζεται να ζει και να μεγαλώνει μέσα στην κακία των μεγάλων και να στερείται κάθε χαρά και ευχαρίστηση. Φαντάζομαι πόσο πολύ κόπιασες και προσπάθησες για να φτάσεις εδώ που είσαι και σου προτείνω να μην τα παρατήσεις , γιατί όπως λένε η ελπίδα τελειώνει πάντα τελευταία . Βέβαια εγώ δεν ξυπνάω κάθε μέρα από τις βόμβες , ούτε οι γονείς μου με αρπάζουν κάποια στιγμή ξαφνικά και με παίρνουν μαζί τους σε μια βάρκα ή ένα φορτηγό για να αναζητήσουμε μια καλύτερη ζωή , που δεν είναι εγγυημένη . Ούτε δέχομαι προσβολές και την κακία του κόσμου μόνο και μόνο επειδή είμαι λίγο διαφορετική , μόνο και μόνο γιατί κάποιοι άλλοι επέλεξαν να μου κάνουν τη ζωή διαφορετική και απρόβλεπτη , μέσα στον κίνδυνο και το σκοτάδι . Στη ζωή ο καθένας μας έχει όνειρα , όμως κάποιοι επέλεξαν να σου τα σβήσουν , αλλά σε παρακαλώ μην τους αφήσεις να έχουν την ευχαρίστηση ότι τα κατάφεραν . Είσαι ένα παιδί , είσαι το μέλλον και η ελπίδα , όσα κι αν έχεις στερηθεί απάνθρωπα , προσπάθησε σε παρακαλώ να βρίσκεις κάθε μέρα έστω και κάτι το παραμικρό που να σε κάνει ευτυχισμένη, γιατί στη ζωή μας υπάρχει πάντα κάτι καλό και θετικό , ακόμα κι αν χρειάζεται πολλές φορές να ψάξουμε αρκετά για να το βρούμε. Μην ξεχάσεις να χαμογελάς! Ζήσε με αισιοδοξία και ποτέ μην τα παρατήσεις , προσπάθησε με κάθε τρόπο να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου και να δεις που μια μέρα θα γίνουν πραγματικότητα. Να ξέρεις πω πάντα θα σε σκέφτομαι , όσο μακριά κι αν βρίσκομαι .Σου εύχομαι να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου και να μην σταματήσεις να ελπίζεις .

Η φίλη σου Άννα.

Άννα Κουρούκλη , Α4΄

Γράμμα σε ένα προσφυγόπουλο

Αγαπητέ μου φίλε,

Έχω ακούσει πολλά σχετικά με τις κακουχίες που αντιμετωπίζετε εσύ και οι συμπατριώτες σου. Στεναχωρήθηκα πάρα πολύ για όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα σου, αυτά που σε ανάγκασαν να φύγεις και να έρθεις εδώ για να αναζητήσεις μια καλύτερη ζωή, την οποία όμως δεν βρίσκεις. Και δε φταις εσύ γι’ αυτό. Φταίνε κάποιοι άλλοι οι οποίοι δυστυχώς δεν ενδιαφέρονται ούτε για εσένα ούτε για τους υπόλοιπους ανθρώπους που υποφέρουν. Είμαι σίγουρη ότι αντιμετωπίζεις αρκετά προβλήματα. Αρχικά ένα σημαντικό πρόβλημα είναι ότι πολλοί άνθρωποι δεν θέλουν πρόσφυγες και άλλους ξένους στη χώρα τους, χωρίς όμως να έχουν κάποιο λόγο. Είναι ρατσιστές. Δεν μπορούν να ανεχτούν πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι στον κόσμο, οι οποίοι διαφέρουν από αυτούς. Επιπλέον γνωρίζω ότι πρέπει να τα βγάλετε πέρα με την πείνα, την έλλειψη στέγης, το κρύο… Επίσης εσύ και τα υπόλοιπα παιδιά που αναγκαστήκατε να εγκαταλείψετε τη χώρα έχετε και εσείς δικαίωμα στη μόρφωση. Παρ’ όλα αυτά μερικοί άνθρωποι, ρατσιστές και αυτοί, δεν θέλουν να πηγαίνετε στα ελληνικά σχολεία. Δε συμφωνώ καθόλου με αυτούς τους ανθρώπους. Μακάρι να μπορούσα να σε βοηθήσω φέρνοντας φαγητό, ρούχα και οτιδήποτε άλλο χρειάζεστε, να σας βοηθήσω να πάτε σε κάποιο σπίτι για να μείνετε… Όμως είμαι κι εγώ ένα παιδί, δεν μπορώ να καταφέρω κάτι μόνη μου. Κανένας όμως δε μου είπε ότι δεν μπορώ να τα καταφέρω μαζί με άλλους ανθρώπους, μικρούς και μεγάλους σε ηλικία, οι οποίοι καταλαβαίνουν την αξία σας. Σου υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω.

Βασιλική Σπανουδάκη

Τμήμα Α'4

Γράμμα προς ένα προσφυγόπουλο

Αγαπητή μου φίλη,

θέλω να σε καλωσορίσω στην πατρίδα μας. Καταλαβαίνω τι περνάς. Έρχεσαι από μια χώρα που γίνεται πόλεμος και ίσως να έχεις χάσει τους γονείς σου. Όμως εμείς εδώ, στην Ελλάδα, δεχόμαστε κάθε ξένο και βασανισμένο άνθρωπο και κάνουμε το παν για να ανακουφίσουμε τον πόνο του. Έτσι και η πατρίδα μας υποδέχεται και εσένα αλλά και κάθε άλλο προσφυγόπουλο με ανοιχτή αγκαλιά.
    Ελπίζω όλοι οι πρόσφυγες, μικροί και μεγάλοι, να νιώσετε ευπρόσδεκτοι εδώ στην Ελλάδα. Επίσης εύχομαι να ζήσουμε όλοι αρμονικά και να μπορέσεις και εσύ να μορφωθείς, να ζήσεις με αξιοπρέπεια στην κοινωνία μας, την οποία εύχομαι να αγαπήσεις, και να ευτυχήσεις στη ζωή σου.

                                                                                                                             Κατερίνα Παπαλέξη
                                                                                                                             Α4

Γράμμα σε ένα προσφυγόπουλο.

Αγαπητέ μου φίλε,

Είσαι ένα γενναίο παιδί με μεγάλες αντοχές διότι έχεις ζήσει πολέμους και έχεις αντιμετωπίσει πόνους και φόβους.Έχεις επιβιώσει μετά από τρομερές καταστάσεις και να είσαι ευγνώμων για αυτό.Δεν συγκρίνεσαι με άλλα παιδιά γιατί εσύ έχεις χάσει τα πάντα,την οικογένεια σου,το σπίτι σου.Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τι ζείς και ειδικά σε μια τέτοια ηλικία στην οποία δεν έπαιξες με φίλους όσο ήθελες και ήσουν κλεισμένος κάπου πεινασμένος και φοβισμένος για την ζωή σου.Στα περιπλανητικά ταξίδια που κάνεις σε διάφορες χώρες είμαι σίγουρη πως έχεις αντικρίσει εχθρικά βλέμματα και έχεις ακούσει προσβλητικές λέξεις για εσένα.Όμως ένα πράγμα έχω να σου πω...μην τα παρατήσεις ποτέ γιατί έχεις φτάσει μέχρι εδώ με μεγάλο κόπο και αντοχή αλλά παρά τις δυσκολίες είσαι ακόμα ζωντανός.


                                                           Με αγάπη, η φίλη σου

                                                      

                                                        Μαριάννα Ποσνακίδου Α4

Ένα γράμμα σε ένα προσφυγόπουλο

Αγαπητό μου προσφυγόπουλο,

δεν ξέρω ποιος είσαι , αλλά ξέρω τι περνάς. Ξέρω πως αισθάνεσαι όταν ο κόσμος γύρω σου δεν σε αποδέχεται και δεν σε υπολογίζει.Σου στέλνω αυτό το γράμμα , μικρό προσφυγόπουλο, για να σου πω ότι κανείς σ’αυτή τη ζωή δεν είναι τέλειος.Όλοι έχουν προβλήματα...Μπορεί να μην το καταλαβαίνεις αλλά ο καθένας γύρω σου έχει προβλήματα και αντιμετωπίζει δυσκολίες.Ακόμη και εγώ..Δεν σημαίνει ότι επειδή δεν είμαι πρόσφυγας ή μετανάστης ή άτομο με ειδικές ανάγκες δεν αντιμετωπίζω δυσκολίες στην ζωή.Χωρίς να το θέλουμε ο κόσμος γύρω μας είναι σκληρός και οι άνθρωποι κατακρίνουν τα πάντα.Εσύ μπορείς να το αλλάξεις αυτό!Μία μικρή προσπάθεια από τον καθένα αρκεί.Βγες έξω!Μίλα!Πες τους αυτά που νιώθεις!Πες τους πως να μην είναι ρατσιστές!Αν όλοι προσπαθήσουν λίγο, θα έχουμε το καλύτερο αποτέλεσμα!Και όταν λέω όλοι εννοώ και εγώ!Θα το πω σε όλους μου τους φίλους και στους συγγενείς μου και αυτοί με την σειρά τους θα το πουν σε άλλους και έτσι θα φτιάξουμε μία ομάδα που αν συνεργαστούμε όλοι μεταξύ μας, θα τα καταφέρουμε!!Ελπίζω για το καλύτερο!!Αυτά είχα να σου πω αγαπητό μου προσφυγόπουλο..Να προσέχεις..!

Με αγάπη

μια κοπέλα που σε καταλαβαίνει

Κατερίνα Τσικούρα Α4

Ο παππούς και το εγγονάκι - Λ. Τολστόι

Και να τα ερωτήματα.... για τις ομάδες:
-Ποια προβλήματα αντιμετωπίζουν στις μέρες μας οι ηλικιωμένοι;
-Πώς προβάλλεται η τρίτη ηλικία στα ΜΜΕ και ιδιαίτερα στη διαφήμιση και στα ελληνικά σήριαλ;
-Πώς αντιμετωπίζουν οι αναπτυγμένες μεταβιομηχανικές κοινωνίες τους ανθρώπους της τρίτης    ηλικίας;
- Τι ξέρετε για το πρόγραμμα "Βοήθεια στο σπίτι;"
- Σχεδιάστε ένα ερωτηματολόγιο το οποίο θα αξιοποιήσετε σε συνεντεύξεις που θα πάρετε από τους παππούδες και τις γιαγιάδες σας.
-Αναζητήστε δημοτικά και λαϊκά τραγούδια με θέμα τα γηρατειά

Η Έλλη
Ένας προληπτικός άνθρωπος

Ένας άνθρωπος που πιστεύει σε φαντάσματα και στην γρουσουζιά είναι η φίλη μου η Έλλη. Η Έλλη είναι υπερβολικά προληπτικός άνθρωπος.
  Για να σας κάνω να καταλάβετε, πέρυσι το Καλοκαίρι, στην Πάρο, είχα πάει με την Έλλη στο νεκροταφείο της Μάρπησσας για να χαζέψουμε τους τάφους και να κουτσομπολέψουμε τα ονόματά και τις ηλικίες. Δεν είχαμε κοιτάξει πολλές ταφόπλακες μόλις έπεσε το μάτι μας σε έναν στολισμένο και μεγάλο τάφο. Κοιτάξαμε το όνομα που έγραφε, "Μαρία Τριβιζά". Αμέσως κοίταξα την Έλλη που είχε το αμήχανο βλέμμα της καρφωμένο στον τάφο . Έτσι λένε την γιαγιά της, όμως αυτή ζει! Γύρισε και με κοίταξε κατατρομαγμένη. Δεν ξέρω πόση ώρα προσπαθούσα να την συνεφέρω λέγοντάς της ότι και το όνομα "Μαρία" και το επώνυμο "Τριβιζά" ήταν πάρα πολύ συνηθισμένα στην Πάρο. 'Οταν κάπως συνήλθε, μου εξήγησε ότι η γιαγιά της είναι 75 ετών. Την ίδια στιγμή κοίταξα τον τάφο. Κατάλαβα! Η ταφόπλακα έλεγε "76 ετών". Ξανακοίταξα την Έλλη. Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να την κάνω να βρει τη μιλιά της, αφού είχε κιόλας σκοτινιάσει. Πήγαμε να ρίξουμε μία τελευταία ματιά στο όνομα μόλις είδα ότι η φωτογραφία αυτής της γυναίκας είχε σβηστεί από τον καιρό. Όσο πιο γρήγορα μπορούσα την τράβηξα από το μανίκι πριν προλάβει να δει την ξεθωριασμένη φωτογραφία. Όμως δεν πρόλαβα! Την είχε κιόλας αντικρίσει. Είχα θυμώσει λίγο γιατί είχε πάει ήδη αργά και ήμουνα έτοιμη να φύγω μόνη μου. Όμως άλλαξα αμέσως απόφαση όταν είδα να κοιτάζει τον τάφο με αυτό το βλέμμα. Εξάλλου ξέρω τι παθαίνει η Έλλη όταν θυμώνει ή μένει μόνη της πάνω από 5 λεπτά. Της ακούμπησα τον ώμο και της έκανα νόημα να φύγουμε. Αφού έγνεψε καταφατικά και την σήκωσα από τις παγωμένες πέτρες που καθόταν πετάχτηκε λίγο πιο πέρα μια μαύρη γάτα. Αναστέναξα βαθιά. Τώρα δεν θα φεύγαμε ποτέ από εδώ! Ευτυχώς η τύχη ήρθε επιτέλους με το μέρος μου. Ακούστηκε ένας περίεργος θόρυβος από πίσω μας. Στην αρχή τρόμαξα. Γυρίσαμε πίσω σχεδόν ταυτόχρονα. Είδαμε την μεγάλη πόρτα του νεκροταφείου να κουνιέται και να τρίζει από τον αέρα. Φυσικά η Έλλη νόμιζε ότι υπάρχουν φαντάσματα. Με τράβηξε από το χέρι και αρχίσαμε να απομακρυνόμαστε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε. Είχαμε αρχίσει να νυστάζουμε. Μερικές φορές πήγαμε να πέσουμε κάτω και να μας πατήσουν μερικά αυτοκίνητα, αφού δεν φαινόμασταν στο σκοτάδι.
  Αυτή ήταν μία από τις εκατομμύριο περιπέτειές μας εξαιτίας της Έλλης. Όπως με το σπασμένο καθρεφτάκι της και με την αξέχαστη εμπειρία μου επειδή έχυσα το αλάτι στο τραπέζι. Έκανα 2 ώρες μπάνιο μέχρι να βγάλω όλο το αλάτι που μου έριξε στην πλάτη και στα μαλλιά.
  Δυστυχώς μάταιες οι προσπάθειές μου να τις αλλάξω γνώμη.




                                                                                                   Κατερίνα Παπαλέξη
                                                                                                          Τμήμα: Α4

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ

Συνέχεια:

....Όταν έφτασε στο σπίτι, ο Κωνσταντής δεν ήταν εκέι. Ανακάλυψε, μάλιστα, ότι έλειπαν καναδυό αυγά.
Ο Κωνσταντής όταν ξύπνησε έφυγε αμέσως για να μην γίνεται βάρος στην κ.Δέσποινα. Πριν φύγει όμως είχε αφήσει ένα σημίωμα που έλεγε:

Σας ευχαριστω κ.Δέσποινα για όλα, όμως έπρεπε να φύγω. 

Δεν θέλω να γίνομαι βάρος.

 Σας εύχομαι Καλή Ανάσταση και να σας έχει ο Θεός πάντα καλα. 

Και πάλι σας ευχαριστώ!

                                                                                          Κωνσταντής

  Η κ.Δέσποινα μόλις διάβασε το γράμμα συγκινήθηκε. Ο εγγονός της, που τόσο πολύ αγαπούσε, ποτέ δεν της είχε μιλήσει έτσι. Τέλος δίπλωσε το γράμμα και το έβαλε σε ένα μικρό συρταράκι στο κομοδίνο της.

  Ο Κωνσταντής δεν ξέρουμε τι απέγινε. Ποτέ δεν άκουσε κανένας γι'αυτόν. Όσο για την κ.Δέσποινα κράτησε μία ανάμνηση που ποτέ της δεν ξέχασε.

                                                                                                                         Κατερίνα Παπαλέξη

                                                                                                                                        Τμήμα: Α4

Περιγραφή μιας εικόνας που δημιούργησε ο Banksy

Σε αυτή την εικόνα βλέπουμε ένα παιδί να φτιάχνει ρούχα και δίπλα του είναι γραμμένα τα εξής λόγια: “I make dresses. I’ll never wear. Αυτή η εικόνα μας δείχνει πόσο σκληρά ζουν τα παιδιά κυρίως σε χώρες της Ανατολής. Σε εκείνες τις χώρες τα πιο πολλά παιδιά δεν πάνε σχολείο αλλά εργάζονται σε εργοστάσια. Στα εργοστάσια αυτά οι ιδιοκτήτες τα κακομεταχειρίζονται και δεν τα πληρώνουν καλά. Κυρίως μέχρι τα παιδιά να μάθουν τη δουλειά δεν τα πληρώνουν καθόλου. Η ζωή εκείνων των παιδιών είναι γεμάτη με βάσανα και το μέλλον τους φαίνεται δύσκολο. Γι’αυτό ακριβώς με τα λόγια που λέει το παιδάκι της εικόνας εννοεί ότι φτιάχνει φορέματα αλλά δε θα έχει ποτέ τη δυνατότητα να φορέσει φορέματα. Κατά τη γνώμη μου θα πρέπει όλοι να αγωνιστούμε για να σταματήσει αυτή η παιδική εκμετάλλευση καθώς όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα για μια καλή ζωή και δεν πρέπει να τους το στερεί κανείς.

Βασιλική Σπανουδάκη

Τμήμα Α4

Η εργασία μου στο εργο του Banksy

To κοριτσάκι,που πρόσφατα άρχισε να εξερευνεί και να ανακαλύπτει,κοιτάζει γεμάτο περιέργεια τον μικρό φτερωτό της φίλο,και προσπαθεί να καταλάβει πώς άραγε ένα τοσοδούλικο μικρό πλασματάκι μπορεί να ζήσει στον κόσμο μας,μετά από όσα έχουν δεί τα μάτια της.Μπορεί κάποιοι να σκέφτονται ότι ένα παιδί σε τέτοια ηλικία δεν μπορεί να αντιληφθεί τι συμβαίνει,όμως το συγκεκριμένο έχει μάθει να βλέπει τα πάντα,γιατί μόνο έτσι θα μάθει την πραγματικότητα και το τι κρύβεται πίσω από αυτή.Αργότερα,όταν έρχεται η ώρα για το σπουργιτάκι να ταξιδέψει στον ορίζοντα,το κορίτσι το ακολουθεί με το στενοχωρημένο βλέμμα της επειδή βαθιά μέσα της ξέρει πως δεν θα τα καταφέρει για πολύ καιρό.

 

                                                      Φιλοθέη Αγγελοπούλου
                                                                 Τμήμα Α1

Στοιχεία θεωρίας λογοτεχνίας

ΕΙΔΗ ΠΕΖΟΥ ΛΟΓΟΥ

1. ΔΙΗΓΗΜΑ: είναι ένα μικρό σε έκταση κείμενο που αφηγείται ένα περιστατικό.

Βασικά χαρακτηριστικά του είναι:

·         Σύντομη και απλή πλοκή(= εξέλιξη της ιστορίας)

·         Κορύφωση σε ένα σημαντικό γεγονός

·         Λιτότητα εκφραστικών μέσων(γλώσσα, εκφραστικοί τρόποι κ.α.)

·         Συγκεκριμένος τόπος και χρόνος

·         Θέματα παρμένα από την καθημερινή ζωή

2. ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ: είναι μεγαλύτερο σε έκταση από το διήγημα. Έχει πιο πολλά πρόσωπα και αναφέρεται σε περισσότερα γεγονότα. Στα κείμενά μας θα έχουμε κυρίως αποσπάσματα από μυθιστορήματα.

3. ΛΑΙΚΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ, ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

4. ΝΟΥΒΕΛΑ: δύσκολα διακρίνεται από το μυθιστόρημα, ως προς την έκταση πρόκειται για έργο ανάμεσα σε διήγημα και μυθιστόρημα.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΚΕΙΜΕΝΟΥ

1. Ο αφηγητής

 Πρόκειται για ένα φανταστικό πρόσωπο που επινοεί ο συγγραφέας του έργου για να πει την ιστορία του. Έτσι δεν πρέπει να ταυτίζουμε τον συγγραφέα με τον αφηγητή. Ανάλογα με την συμμετοχή του στην ιστορία  που αφηγείται μπορεί να είναι:

Α. δραματοποιημένος: όταν συμμετέχει στη δράση

Β. μη δραματοποιημένος ή αμέτοχος: όταν δε συμμετέχει

Οπτική γωνία του αφηγητή:  σε ποιο πρόσωπο αφηγείται:

Α. αφήγηση με μηδενική εστίαση: η αφήγηση γίνεται σε γ’ πρόσωπο. Ο αφηγητής δε συμμετέχει στα γεγονότα, αλλά τα γνωρίζει όλα. Είναι παντογνώστης (κάμερα επάνω)

Β. αφήγηση με εσωτερική εστίαση: η αφήγηση σε α’ πρόσωπο. Ο αφηγητής συμμετέχει στα γεγονότα είτε ως πρωταγωνιστής είτε ως αυτόπτης μάρτυρας (κάμερα στο χέρι ενός προσώπου)

2. Είδη αφήγησης ή αφηγηματικοί τρόποι:

Α. περιγραφή

Β. αφήγηση

Γ. διάλογος

Δ. μονόλογος

Ε. σχόλια του αφηγητή

Στ. σκέψεις των ηρώων – προσώπων που πρωταγωνιστούν

3. Χρόνος

Α. χρόνος της ιστορίας: ο πραγματικός χρόνος που έγιναν τα γεγονότα της ιστορίας του έργου

Β. χρόνος αφήγησης: ο χρόνος ( η χρονική σειρά) που επιλέγει ο αφηγητής να εκθέσει τα              γεγονότα της ιστορίας

Παράδειγμα: ο Όμηρος είναι  ο δημιουργός της Οδύσσειας

Α. χρόνος της ιστορίας: άλωση της Τροίας, =>περιπέτειες Οδυσσέα και συντρόφων,=> Οδυσσέας στην Καλυψώ,=> επιστροφή στην Ιθάκη, => μνηστηροφονία

Β. χρόνος αφήγησης: συμβούλιο θεών, σχέδιο Αθηνάς, Ο Οδυσσέας στη ν Καλυψώ ήδη (inmedia res)

Άλλοτε οι δυο χρόνοι είναι ίδιοι και άλλοτε διαφέρουν. Έτσι όταν αλλάζει η σειρά των γεγονότων έχουμε αναχρονίες. Οι αναχρονίες είναι δύο ειδών:

Α. αναδρομή στο παρελθόν (flashback):  ο αφηγητής αφηγείται ένα παλιότερο γεγονός (σαν να το θυμάται) 

Β. πρόληψη (προοικονομία): αφηγείται ένα γεγονός που θα συμβεί στο μέλλον 

ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΑ ΜΕΣΑ

·         Μεταφορές=> το κορμί του ήταν λαμπάδα, είχε μυαλό ξυράφι

·         Παρομοιώσεις=> το κορμί του ίσιο σαν λαμπάδα, ήταν γρήγορος σαν ελάφι

·         Προσωποποιήσεις=> κλαίνε τα δέντρα, τρέμουν τα βουνά, ο ήλιος χαμογέλασε

·         Μετωνυμίες=> διαβάζω Καζαντζάκη (αντί το έργο του Καζαντζάκη)

·         Αντονομασίες => Ο Γέρος του Μοριά ( αντί ο Κολοκοτρώνης)

·         Ειρωνεία=> ωραία τα κατάφερες!

·         Επαναλήψεις=> «δεν είναι αλήθεια, δεν είναι αλήθεια» φώναξε

·         Ασύνδετο σχήμα=> έτρεξε, τον άρπαξε , τον έριξε κάτω, πάλεψε, χτύπησε, χτυπήθηκε